Ιωάννης Κατσαντώνης «Γιαννάκος»

Το Σιδηρόκαστρο δεν ανήκει μόνο σ΄ αυτούς που το κατοικούν, αλλά και σ΄ αυτούς που το σκέπτονται και το  “ΑΓΑΠΟΥΝ”.

Η πορεία του Ι. Κατσαντώνη

Ο Γιαννάκος Κατσαντώνης ήταν μία ξεχωριστή προσωπικότητα που τον χαρακτήριζε η ψυχή, η λεβεντιά, η αποφασιστικότητα,το υψηλό φρόνημα,η αγάπη, και ανιδιοτελής προσφορά στον συνάνθρωπο.

Η σκέψη του ήταν συνεχώς στη νεολαία και φρόντισε να την διαπαιδαγωγεί σωστά. Υπήρξε και έφορος των προσκόπων, ενώ δημιούργησε και κατασκηνώσεις στην Ασπροβάλτα. Συγκέντρωνε χρήματα και τρόφιμα για την λειτουργία των κατασκηνώσεων ώστε η νεολαία του Σιδηροκάστρου και της περιοχής να γνωρίσει τη θάλασσα.Ο Ιωάννης Κατσαντώνης συνέδεσε το όνομα του με τον Εθνικό Σιδηροκάστρου.Ήταν αυτός που οικοδόμησε την ομάδα της γενιάς του ’70 η οποία καταξιώθηκε ποδοσφαιρικά με την άνοδο στη Β΄ Εθνική το 1974 και το 1976

Υπήρξε Σημαία του ποδοσφαιρικού Συλλόγου Εθνικός Σιδηροκάστρου, ανέδειξε πολλούς ποδοσφαιριστές και ταύτισε το όνομα του με τις μεγάλες επιτυχίες του Συλλόγου της Σιντικής. Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 απέκτησε δίπλωμα προπονητή από τη Σχολή της Γιουγκοσλαβίας( ήταν ο μοναδικός που μαζί με τον τερματοφύλακα Βελιάδη του Αρη από τη Βόρεια Ελλάδα απέκτησε δίπλωμα από την σπουδαία σχολή της γείτονος χώρας).Με την επιστροφή του στο Σιδηρόκαστρο στα μέσα της δεκαετίας του 1960 και επί μία δεκαετία ανάλωσε όλες του τις δυνάμεις για την άθληση της νεολαίας στο σωματείο του Εθνικού Σιδηροκάστρου. Ως προπονητής ποδοσφαίρου εργάστηκε σε πολλά σωματεία του Νομού Σερρών, ενώ προπολεμικά είχε αγωνιστεί στον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης. Παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές του Εθνικού τον θυμούνται να παρακινεί τους νέους του Σιδηροκάστρου να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο για να αθληθούν και να κοινωνικοποιηθούν. Έως το 1976 ο Ιωάννης Κατσαντώνης ζούσε στη γενέτειρα του το Σιδηρόκαστρο. Τη χρονιά εκείνη αποφάσισε να μετακομίσει στη θεσσαλονίκη όπου και ασχολήθηκε με την επιχείρηση Ανδρικών Ρούχων ROSSI. Διέπρεψε και σε αυτό τον τομέα εως Διευθυντής ,μάνατζερ και επιχειρηματίας. Σύντροφος της ζωής του ήταν η Αναστασία Κατσαντώνη το γένος Καμπέρη.

«Προσωπικότητα με αθλητική περιβολή»

Η ομάδα του Εθνικού Σιδηροκάστρου στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Οι ποδοσφαιριστές αυτής της γενιάς έμαθαν τα μυστικά της μπάλλας απο τον Ιωάννη Κατσαντώνη.

Θέλοντας να φωτίσουμε την προσωπικότητα του Ιωάννη Κατσαντώνη απευθυνθήκαμε σε τρείς παλαίμαχους ποδοσφαιριστές του Εθνικού Σιδηροκάστρου. Τον Γιώργο Παρίση και τον Κωνσταντίνο Μπάμπαλη και τονΔημήτριο Αστάκογλου.

Ο Γιώργος Παρίσης μας ανέφερε τα εξής:«Ο Ιωάννης Κατσαντώνης υπήρξε προσωπικότητα με καθαρά αθλητική περιβολή. Μόχθησε για την κοινωνία προσέλκυσε τους νέους του Σιδηροκάστρου και της περιοχής στο Γήπεδο ώστε να τους μυήσει τον αθλητισμό. Η δική του γενιά μεγάλωσε, ανδρώθηκε με τον Ιωάννη Κατσαντώνη και η απώλεια του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Θυμάμαι από μικρός στα αποδυτήρια να μας προσφέρει λουκούμι για γλύκισμα ενώ με το τσαί που μας πρόσφερε μας ζέσταινε και ψυχικά. Ήταν θα έλεγα ο ενορχηστρωτής μίας προσπάθειας ως προπονητής του Εθνικού Σιδηροκάστρου που οικοδόμησε μία ομάδα που στη συνέχεια κατάφερε να ανέλθει στη Β Εθνική κατηγορία. Τον θυμόμαστε και θα τον θυμόμαστε για πάντα. Από τότε που έφυγε από το Σιδηρόκαστρο το 1976 δεν σταμάτησε ποτέ να έχει σχέσεις με όλους τους ποδοσφαιριστές της γενιάς μου. Είχα μιλήσει μαζί πέντε ημέρες πριν πεθάνει. Μας συμβούλευε και ακόμη και τώρα ακούγαμε τις συμβουλές του.»

«Μεγάλη μορφή του Αθλητισμού»

Ο Κωνσταντίνος Μπάμπαλης συγκινημένος αναφερόμενος στην προσωπικότητα του Ιωάννη Κατσαντώνη δήλωσε τα εξής:«Ο Ιωάννης Κατσαντώνης ήταν μία μεγάλη μορφή του Αθλητισμού, γαλούχησε γενιές νέων στο Σιδηρόκαστρο μέσα από τον Αθλητισμό και τον προσκοπισμό. Για μας ήταν ο δεύτερος πατέρας μας. Αποδεκτός από όλη την κοινωνία του Σιδηροκάστρου και της περιοχής διαπαιδαγώγησε σωστά τη νεολαία. Πολλοί τον θυμούνται στον προσκοπισμό στις κατασκηνώσεις της Ασπροβάλτας. Η κοινωνία του Σιδηροκάστρου έχει να θυμάται πολλά για τον Ιωάννη Κατσαντώνη ο οποίος διακρίθηκε και ως Διευθυντικό στέλεχος της ανδρικής Εταιρείας ρούχων ROSSI στη θεσσαλονίκη και υποκαταστήματα σε Αθήνα και Λάρισα.

«Πατέρας για όλους μας»

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Εθνικού Σιδηροκάστρου Δημήτριος Αστάκογλου αναφερόμενος στο έργο του Ιωάννη Κατσαντώνη δήλωσε «Ο Ιωάννης Κατσαντώνης υπήρξε πατέρας για όλους τους ποδοσφαιριστές του Εθνικού Σιδηροκάστρου της γενιάς μου. Μας δίδαξε ποδόσφαιρο, αρχές και ήθος. Ανεκτίμητη η προσφορά του στο Σιδηρόκαστρο και τον αθλητισμό. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει».

Πηγή: sertharros.gr

 

Μία μεγάλη μορφή του αθλητισμού με ανεκτίμητη κοινωνική προσφορά στο Σιδηρόκαστρο και την ευρύτερη περιοχή. Έφυγε από τη ζωή την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2016. Ο Ιωάννης Κατσαντώνης γνωστός στο φίλαθλο κοινό ως Γιαννάκος άφησε την τελευταία του πνοή στη μία το μεσημέρι.Υπέστη πνευμονικό οίδημα, διεκομίσθη στο Νοσοκομείο «Άγιος Δημήτριος» της Θεσσαλονίκης όπου και διαπιστώθηκε ο θάνατος του. Ο εκλιπών έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών σε ηλικία 89 ετών. Πλήθος κόσμου παρακολούθησε την εξόδιο ακολουθία στον Μητροπολιτικό Ναό της Καλαμαριάς μεταξύ αυτών ο δήμαρχος Σιντικής Φώτης Δομουχτσίδης, ο δήμαρχος Καλαμαριάς Θεοδόσης Μπακογλίδης ο τέως δήμαρχος Σιδηροκάστρου Αθανάσιος Σπάσης, ο τέως δήμαρχος Καλαμαριάς Χριστόδουλος Οικονομίδης, οι παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές του Εθνικού Σιδηροκάστρου Κωνσταντίνος Μπάμπαλης, Αδάμ Παρίσης, Θωμάς Σίββας, Νίκος Ντούντος, Γιώργος Χοτζούδης, Γιάννης Μπόλας, Μιχάλης Τσαντεκίδης, Γιώργος Φουρτούνας, Τριαντάφυλλος Ιωαννίδης, Κάρολος Ουζούνης και ο παλιός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Πανσερραϊκού Βασίλης Τραϊανόπουλος. Ο τέως δήμαρχος Καλαμαριάς Χριστόδουλος Οικονομίδης αποτύπωσε με τον πιο παραστατικό τρόπο την προσωπικότητα και τη προσφορά του εκλιπόντος προκαλώντας ρίγη συγκίνησης ενώ επικήδειος εκφωνήθηκε και από τον δικηγόρο Ευάγγελο Βαντζίδη ο οποίος ζει στη θεσσαλονίκη αλλά κατάγεται από το Σιδηρόκαστρο. Έξω από τον Μητροπολιτικό Ναό της Καλαμαριάς στεφάνια στη μνήμη του Ιωάννη Κατσαντώνη ενημερωθήκαμε ότι υπήρχαν από τον Εθνικό Σιδηροκάστρου, τους βετεράνους του Εθνικού Σιδηροκάστρου, το Δήμο Σιντικής, το Δήμο Καλαμαριάς, τον Σύλλογο Σιδηροκαστρινών και Περιχώρων « Το Ρούπελ» και τον επιχειρηματία Κυριάκο Πασματζίδη ο οποίος υπηρέτησε τον Εθνικό Σιδηροκάστρου από τη θέση του αντιπροέδρου.

Ο Ευάγγελος Βαντζίδης είπε μεταξύ των άλλων στον επικήδειο του :  Ήσουν η καρδιά στις παρέες, με τις έξυπνες ιδέες σου, το χιούμορ σου, την ζωντάνια σου. Έγινες ευρύτερα γνωστός με τις θαυμάσιες δραστηριότητες σου. Διέπρεψες. Υπήρξες καλός , μεγαλόψυχος και ευαίσθητος. Ήσουν αγαπητός σε όλους. Και όλοι μιλούσαν για σένα με αγάπη και σεβασμό. Κανείς δεν θα ξεχάσει τα χρόνια του Προσκοπισμού. Ο Εθνικός Σιδηροκάστρου στα δικά σου χρόνια διακρίθηκε και έζησε ημέρες δόξας. Αγάπησες με πάθος και τρυφερότητα την σύζυγο σου και τα παιδιά σου. Αρχηγέ, δάσκαλε και φίλε σε αποχαιρετούμε . Η παρουσία σου μας ήταν απαραίτητη. Η απουσία σου μας δημιουργεί ενα τεράστιο κενό και θλίψη. Καλό παράδεισο φίλε Γιάννη.

Από την πρόεδρο του Συλλόγου Σιδηροκαστρινών Θεσσαλονίκης κυρία Βασιλική Σπάση, στο τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του (23.10.16), που τελέστηκε στην Ι.Μ. Κηρύκου και Ιουλίττης.

Έφορος προσκόπων και προπονητής ποδοσφαίρου

Με πατριωτικούς Χαιρετισμούς…
Έτσι συνήθιζε να υπογράφει στην επικοινωνία του με όλους ο Άνθρωπος Σύμβολο και Πρωταγωνιστής στα δρώμενα της πρόσφατης ιστορίας του Σιδηροκάστρου που με τη δράση και την ανιδιοτελή προσφορά του (ιδιαίτερα στον Προσκοπισμό και το Ποδόσφαιρο), έκανε τα τελευταία 50 και πλέον χρόνια πασίγνωστο το Σιδηρόκαστρο και την ευρύτερη περιοχή.
Ο πολύ Αγαπητός «Γιαννάκος», όλων μας, ο Αρχηγός, ο Συμπατριώτης, ο δικός μας Άνθρωπος, ο δεύτερος πατέρας δεκάδων Σιδηροκαστρινών, ο<<παππούς Γιαννάκος>> όπως στην τελευταία του επικοινωνία μαζί μας υπέγραψε, έφυγε από τη ζωή στις 18 Σεπτεμβρίου 2016 Πλήρης Ημερών, Ανώδυνα , Ανεπαίσχυντα και Ειρηνικά. Γεμίζοντας όμως με αισθήματα ειλικρινούς θλίψης ανθρώπους κάθε ηλικίας !

Γιατί ο « Γιαννάκος» υπήρξε κατά Γενικήν Ομολογία, ένας άνθρωπος Σπάνιος ! Που η αποδημία του έκανε ακόμα πιο ευκρινή την εικόνα του , που ίσως η τριβή της καθημερινότητας δεν αφήνει μερικές φορές να είναι τόσο Διακριτή σε όλους.

Ναι ο Γιαννάκος ήταν μια ξεχωριστή Προσωπικότητα που τη χαρακτήριζε η Ψυχή με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Λεβεντιά , αποφασιστικότητα, «καθαρή» Αγωνιστικότητα , υψηλό Φρόνημα , αγάπη και Ανιδιοτελής προσφορά στον Συνάνθρωπο, Αλήθεια και Παρρησία.

Ένας αληθινός Ευπατρίδης, σταθερά προσηλωμένος σε αξίες και ιδανικά με προεξάρχουσα την Πίστη εις τον Θεό και την Αγάπη προς την Πατρίδα.

Χωρίς να διαθέτει Πτυχία ή Διδακτορικές Περγαμηνές παρείχε έργο υψηλής Παιδείας στους νέους που οι γονείς του εμπιστεύονταν τη διάπλαση τους , στον προσκοπισμό και στον αθλητισμό, απομακρύνοντας τα από άλλες όχι σωστές δραστηριότητες. Και αυτό το πετύχαινε με το φυσικό χάρισμα της επικοινωνίας που διέθετε και έναν πάντοτε νεανικό ενθουσιασμό. Κυρίως όμως με το παράδειγμα της ίδιας του της ζωής και της συνέπειας του στις αρχές του μέχρι τέλους.

Με την εξίσου σπουδαία σύζυγο του Τασούλα Καμπέρη, την οποία υπεραγαπούσε και δυστυχώς έχασε πρόωρα, δεν ευτύχησαν να αποκτήσουν φυσικά παιδιά . Όμως ο Θεός τους αξίωσε και στάθηκαν στο πλευρό Παιδιών που από την πολύ τρυφερή τους ηλικία στερήθηκαν τον φυσικό τους πατέρα και βοήθησαν στην ανατροφή τους !

Και έγινε τελικά ο «Γιαννάκος» , ο Πατριάρχης μιας πολυμελούς οικογένειας με πολλά εγγόνια όλα αξία και προκομμένα που τα καμάρωνε δικαία με την ίδια αγάπη που καμάρωνε και όλα τα «παιδιά» του, του Προσκοπισμού και του Ποδοσφαίρου.

Ο Σύλλογος των Αποδήμων Σιδηροκαστρινών και Περιχώρων Θεσσαλονίκης « Το Ρούπελ» του οποίου ήταν Επίτιμο Μέλος , σήμερα γίνεται φτωχότερος καθώς έφυγε ενας Πρωτεργάτης και Αρωγός των Δράσεων και της Προόδου του.

Οι Παρακαταθήκες του όμως, οι Παραινέσεις και Σκέψεις του των οποίων υπήρξαμε Κοινωνοί, μας Δίνουν Ελπίδα ότι ο Γιαννάκος θα ζει Διαχρονικά στις καρδιές μας και στις σκέψεις μας σαν όλους εκείνους που ανάλωσαν τη ζωή τους με Συνέπεια στα Πιστεύω και τα Ιδανικά τους.
Του οφείλουμε όλοι Πολλά για όσα προς οποιονδήποτε και οπουδήποτε προσέφερε

Και ένας ελάχιστος Φόρος τιμής και ίσως είναι και η Δικαίωση του, είναι η πρόταση που υπέβαλε ο Σύλλογος μας προς το Δήμο Σιντικής για τη μετονομασία του Γηπέδου Ποδοσφαίρου Σιδηροκάστρου σε  “Κατσαντώνειο”. Αίτημα που ελπίζουμε ότι θα τύχει θετικής ανταπόκρισης.

Το Σιδηρόκαστρο, τα παιδιά του όλα και ιδιαίτερα οι Απόδημοι Σιδηροκαστρινοί θα τον θυμόμαστε πάντα κρατώντας ως επιμύθιο τη σκέψη του που φανερώνει γραπτά και τη μεγάλη του Αγάπη για το Σιδηρόκαστρο. Με τα εξής :

Το Σιδηρόκαστρο δεν ανήκει μόνο σ΄ αυτούς που το κατοικούν αλλά και σ΄ αυτούς που το σκέπτονται και το ΑΓΑΠΟΥΝ.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει. Αιωνία η μνήμη του.